2همسفر عاشق و تنها در سرزميني دور افتاده

به تو تقديم ميكنم تا مرا ياد كني       با نگاهت دل غمگين مرا شاد كني

 

 

 

 

شب رفته است وباز نشان تو گم شده

صبحی دوباره در چمدان تو گم شده

پاییز بی تومانده وتنها بهار من

در زیر ساق های جوان تو گم شده

انگار آسمان به دو چشمت شناورست

طعم بهشت زیر زبان تو گم شده

حافظ به خواب رفته وشش قرن مولوی

در بین ابروان کمان تو گم شده

عطری وزیده حجم اتاق دوشنبه را

ازبوسه ای که روی دهان تو گم شده

تصنیف ای الهه یِ ابروت را بخوان

داوود در صدای بنان تو گم شده

ماه از گلوی هندسه ی ابرها گذشت

حالا کسی درست بسان تو گم شده

آبان پرنده ایست برایم به نام مرگ

پروانه ای که در چمدان تو گم شده

من هم مسافری که فرو رفته توی مه

در جاده ای که سمت جهان تو گم شده

دو کبوتر عاشق

دلم نمی خواهد دستهایم را در دستهای سرد غم بگذارم و زندگی کنم
دلم نمی خواهد دستهای سردم را در دستهای غم بگذارم و گریه کنم
دستهای من و غم هردو سرد است و من با گرفتن دستهای غم دستهایم یخ میزنند.از غصه ، از تنهایی یخ میزنند.راهی ندارم باید دستان غم را بگیرم وقتی محبتی نیست
امید به زندگی ام با گرفتن دستهای سرد غم از بین می رود
دلم می خواهد دستهای گرم محبت را بفشارم.دلم می خواهد دستهای گرم محبت را بفشارم تا یخ
های دستم از گرمای محبت آب شوند.
می خواهم با گرفتن دستهای محبت گریه کنم اما اینبار گریه شوق.
اما هیچ دستی از سوی محبت برروی من دراز نمیشود.
غم با تنهایی، با غصه، با درد آمده به سراغ من.
به استقبال کدامیک باید رفت؟
دستان سرد کدامیک راباید گرفت وقتی راهی جز این نباشد؟
غم که به زندگی بیایید دیگر رفتنی نیست
غم که به زندگی بیاییدشکستنی نیست
یخ دستان غم آب شدنی نیست
تنها محبت است که میتواند این یخ را آب کند و غم را از زندگی محو کند.
اما افسوس که محبتی نیست
محبت پس تو کجایی که زندگی ام دارد با بودن غم و تنهایی تباه می شود

یه دسته گل میریزم پیش قدم های نازتون

 

غنچه با دل گرفته گفت:

 

زندگي لب ز خنده بستن است

گل به خنده گفت:

زندگي شكفتن است ، با زبان سبز راز گفتن است

گفتگوي غنچه وگل از درون باغچه به گوش مي رسيد

تو چه فكر مي كني ؟ كدام يك راست گفته اند ؟